اول آنکه امروز دیگر اینترنت تنها یک منبع ارتباطی معمولی نیست و فضای زیست جمعی ما را تشکیل میدهد ازین رو و به قول دکتر ابراهیم فیاض اساسا دیگر نمی‌توان این پدیده را به نام فضای مجازی یاد کرد بلکه این یک فضای دیجیتال است آیا شما به ساعت هوشمند خود ساعت مجازی می گویید؟ یا به عینک گوگل عینک مجازی؟ پس این فضا واقعی‌تر از آن چیزیست که برخی درک می‌کنند که متاسفانه در میان افراد مخالف وصل به نت جهانی افراد متخصص هم یافت می‌شوند! من چندین بار به این نکته اشاره کردم که چین با بها دادن به همین کسب و کارهای کوچک حالا یک غول اقتصادی شده: کسب و کارهایی که در کشور ما با یک دستور ساده بطور کامل حذف یا ضعیف می شوند. نت جهانی امروز محل زیست افراد است از خریدهای روزانه تا حتی پرداخت کرایه‌ی تاکسی به آن وابسته است البته برخی ازین جمله مسائل را به زیرساخت‌های داخلی نسبت می‌دهند .گویا یادشان رفته که ویروس استاکس نت بدون وصل سیستم هسته‌ای ما به نت جهانی به آن ورود کرد.

پس این امنیت به ظاهر قرص و محکم از کجای تاریخ می‌آید آنهم با فراگیر شدن پدیده‌ی نت جهانی با هزار و یک روش که بدترین آن استفاده از فیلترشکن هایی است که رسما تمامی اطلاعات گوشی های مان را می دزدند اینها چند مثال کوچک در حوزه‌ی کسب و کار و امنیت بود.

دوم : الگوی تکرار نشونده‌ی چین در حوزه‌ی امنیت سایبری برای بعضی ها آرمانیست در نوع خود . ابتدا باید به این بزرگواران عرض کنم که چین در درون خودش به طور بالقوه بازاری به وسعت بیش از یک میلیارد و خورده‌ای دارد که می تواند هر پیام رسان یا پلتفرمی را بدون نیاز به کاربر خارجی به سود رسانی عمده برساند آیا الگو گرفتن از چنین کشوری آن هم با نود یا صد میلیون جمعیت اساسا میتواند یک پلتفرم را از بودجه‌های حاکمیتی بی نیاز کند؟ نکته ی بعد اینکه چین به صور کاملا گام به گام و از ساخت تراشه تا ماهواره پیش رفت و سپس پلتفرمهای خود را رونمایی و پلتفرمهای خارجی را بست که آنهم به صورت پلکانی بود . طوری که شما همین الآن در یوتوب تبلیغ تیک تاک را می بینید اما ما در کشورمان به دلایل مختلف به جای تمرکز روی یک یا نهایتا دو پلتفرم کاردرست هر روز به فکر راه اندازی یک موتور جستجو یا یک پیام رسان یا یک پلتفرم فکر می کنیم ازان عجیبتر اینکه این پلتفرمهای داخلی با توجه به تجربه ی بد استفاده ی کاربران از آنها و نقص های مکرر باز هم تولید میشوند ؟!

سخن پایانی در این بحث اینکه الگوی چین بدلیل ظرفیت‌های جمعیتی و تکنولوژیکی حداقل الان برای ما چیزی شبیه آرمان است و بهتر است اگر هم میخواهیم چنین کاری انجام دهیم ابتدا در یک یا دو حوزه از آن ورود کنیم و سپس پلتفرم‌های داخلی را هم در سطح خودمان طراحی کنیم. ما در اینجا مزیت رقابتی خاصی داریم که آن هم نیروی انسانی متخصص است البته اگر برخی آقایان آنها را از کشور بیرون نکنند و با اذیت و آزارهای فراوان صد راه آن‌ها نباشند.

نکته‌ی سوم : این بحث از نظر خودم هم عوامانه است اما چه کنم که برخی از افراد موافق فیلترینگ و قطع کامل نت جهانی همچنان اصرار به بستن دارند این ها به هر دلیلی که باشد اگر لحظه‌ای به این فکر کنیم که هوش مصنوعی انقلابیست واقعا فراتر از خود اینترنت و همگانی شدن آن که حتی  نسخه‌های پولی برخی از آنها از نت پرو ارزانتر در می آید یک جهان فراگیر است ما اینجا نشسته ایم و داریم از قطع و وصل نت جهانی حرف میزنیم آنوقت هوش مصنوعی دارد خود اینترنت را می‌بلعد . دیگر حتی بسیاری از مشاغل هم به خطر افتاده اند حالا که به اینجا رسیدیم تازه میخواهیم در حوزه‌ی فضای دیجیتال حکمرانی کنیم آن هم طبق معمول بصورت سلبی .

در آخر این نکته را ذکر می کنم و این عریضه را به پایان میبرم در دوره‌ی هوش مصنوعی اعمال حاکمیت از نوع سلبی مانند بازگشت به دوران ماهواره و گذاشتن قانون های جدید درباره‌ی آن است .

دیر آمدی ای نگار سرمست

زودت ندهم دامن از دست  

۲۲۷۲۲۷